اخلاق و فضائل

ادب حضرت ابوالفضل

ایمان و وفا سایه ی بالای تو بود
ایثار علی نقش به سیمای تو بود
گر لب نزدی به آب دریا عباس
دریای ادب میان لبهای تو بود [۱۲۲] .
جهان هستی، ادبستان است و استاد آن پروردگار متعال. ممتازان این ادبستان، انبیا و امامان معصوم علیهم السلام هستند و سر سلسله ی آنان، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم است که فرمود:
[صفحه ۱۰۰]
«ادبنی ربی فاحسن تأدیبی» [۱۲۳] .
خدایم مرا ادب کرد و چه نیکو ادب نمود.
و بدین سان قرآن، «مأدبه الله»؛ یعنی کتاب ادب آفرین [۱۲۴] نام گرفت تا آدمیان همیشه و همه جا، «حدود هر چیزی را رعایت کرده» [۱۲۵] و مؤدب باشند.
ابوالفضل علیه السلام رادمردی فرزانه بود که در لحظه لحظه ی زندگانی خود از کیمیای ادب استفاده های ارزشمندی کرد. آن زمان که با پدر بود، همچون عبدی مطیع و گوش به فرمان، سخنان وی را آویزه ی هوش خود می کرد و دستوراتش را با جان می پذیرفت. او در برابر مادر خویش، قامت ادب بود و صمیمیت، مهربانی و تواضع را وظیفه ی همیشه ی خود می دانست.
آن هنگام که امام حسن علیه السلام، روشنی افروز امامت شد، تبعیت و پیروی از امام و مقتدا، سرلوحه ی کارهای عباس علیه السلام بود. و آنگاه که امام حسین علیه السلام، زینت آرای امامت شد، ابوالفضل علیه السلام با نیک اندیشی و فراست، احساسات پاک خود را با بینشی مقدس درهم آمیخت تا در مسیر ولایت، انسانی کارآمد و پرتوان شود. و آرمان امام خود را دنبال کند. در کنار آن، برای خاندان و اهل بیت اباعبدالله علیه السلام خدمتگزاری شایسته و با معرفت محسوب می شد. و احترام چشمگیری به خواهر خود، حضرت
[صفحه ۱۰۱]
زینب علیهاالسلام می کرد و کودکان و خردسالان را در ادب بزرگ می نمود و همواره با لبی لبریز از لبخند و قلبی مالامال از عشق در خدمت آنان بود.
از هنگام حرکت از مدینه تا زمان ورود به کربلا، چشمان تیزبین و کیاست کم نظیر وی، مشکلات و دشواریهای بسیاری را برای زنان و کودکان آسان می نمود و روزهای حیات عباس در کربلا او را چون غمخواری شیرین سخن و همرازی مؤدب برای همگان نموده بود.
در برابر امام حسین علیه السلام بدون اجازه سخن نمی گفت و به هنگام راه رفتن، پیش از او حرکت نمی کرد، برترین امر را رضایت امام زمان خویش می دانست و بیشترین همت خود را در این راه صرف می نمود. آنگاه که راهی میدان نبرد شد نیز اذن امام را طلبید و فریاد دادخواهی و مظلومیت برادر را به گوش همگان رسانید تا اتمام حجتی دیگر برای دشمن باشد.
هنگامه ی ظهور برترین ادب و احترام امام حسین علیه السلام، هنگام ورود او به شریعه بود. لحظه ای که دست در آب فرو برد تا کام تشنه ی خود را جرعه ای بنوشاند، ناگاه یاد عطش مولای خود نمود و بی درنگ آب از دست خود فروریخت و تشنه از شریعه خارج شد [۱۲۶] .
برگرفته از کتاب سپهسالار عشق سیری در زندگی حضرت ابوالفضل علیه السلام نوشته آقای احمد لقمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *