القاب و کنیه ها

القاب حضرت اباالفضل الموءثر

این لقب به معنای شخص ایثارگر می باشد، ایثار یعنی انسان آن چه را که خود لازم دارد به دیگران ببخشد، حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام نه تنها در واقعه جانسوز کربلاء بلکه در تمام عمر شریف شان مظهر تمام و کمال ایثار و از خود گذشتگی بودند، ایشان از همان دوران کودکی همیشه و در همه حال همه چیز را اول برای دیگران می خواستند، و رفاه و راحتی دیگران برایشان خیلی مهم بود، مخصوصا در مقابل برادرشان حضرت سیدالشهداء علیه السلام ایثار و از خود گذشتگی عجیبی داشتند به طوری که اکثر قریب به اتفاق اوقات هر چه به او می رسید، با این که خودش به آن نیاز داشت اما آن را به امام حسین علیه السلام می بخشید.
ایشان در واقعه جانسوز کربلاء منصب سقایت داشتند و آب را به طور برنامه ریزی شده ای در بین اصحاب تقسیم می کردند، اما جیره آبی که قسمت خودشان می شد، با این که به شدت تشنه بودند استفاده نمی کردند و برای طفلان و کودکان می گذاشتند،(۱) همچنین در کنار شریعه فرات که رسیدند دست های مبارک شان زیر
ص: ۱۶۵

۱- الخصائص العباسیه صفحه: ۲۱۷٫
آب برده و آب را بالا آوردند و بعد عطش امام حسین علیه السلام و اهل بیت شان را به یاد آورده و فرمودند: یا نفس هونی و والحسین معطش؛ یعنی: ای نفس! خوار باش در حالی که حسین علیه السلام تشنه است، و آب را به رودخانه ریختند و مشک را پر کرده و به طرف امام حسین علیه السلام برگشتند،(۱) این جریانات و صدها بلکه هزاران جریان دیگر همه نشانگر ایثار و از خودگذشتگی آن حضرت مخصوصا در قبال ولی و امام زمانش می باشد.
همچنین القاب دیگری نیز برای آن حضرت می باشد که چون معنایش با معنای القاب توضیح داده شده یکی بود برای جلو گیری از تکرار، دیگر توضیح خاصی برای آنها ندادیم و آنها عبارتند از: باب الحسین، المصفی، الضَیغَم، المواسی، الصدیق.
باب الحسین به معنای درب امام حسین علیه السلام همان طور که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در مورد علی بن ابی طالب علیهماالسلام فرمودند: أَنَا مَدِینَهُ الْعِلْمِ وَ عَلِیٌّ بَابُهَا،(۲) ایشان نیز باب امام حسین علیه السلام بودند، المصفی به معنای خاتمه دهنده به جنگ و درگیری ها، الضغیم به معنای شیر، المواسی به معنای ایثارگری، الصدیق به معنای درستکار و راستگو می باشد.
کنیه های حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام
اباالفضل، اباالقاسم، ابوقِربَه، ابوفاضل، ابن البدویه، ابوفرجه، ابوالشّاره، ابورأس الحار.
اکثر کتب فقط به اباالفضل و اباالقاسم و ابوقِربَه و ابوفاضل اشاره کرده و همین چهار کنیه را برای آن حضرت ذکر کرده اند، اما به لطف خدای تعالی با تتبع بیشتر موفق
ص: ۱۶۶

۱- ریاض المصائب صفحه: ۳۱۳٫
۲- وسائل الشیعه جلد: ۲۷ صفحه: ۳۴٫
شدم چهار کنیه بعدی را نیز از لابلای کتب تاریخی به دست آورده و تقدیم شما عزیزان کنم.
کنیه در زبان عربی، غیر از نام اصلی شخص است؛ این واژه به او تمایز و امتیاز می بخشد. برخی از کنیه های ایشان قبل از واقعه جانسوز کربلاء و بعضی دیگر بعد از آن واقعه جانگذاز بر روی آن حضرت گذاشته اند.
گاهی فردی را با فرزند یا برادر و یا پدر و مادرش و یا صفتی که دارد همراه کرده و صدا می زنند تا دلیل بر ذم و سرزنشش باشد.
مثلاً وقتی عمرو عاص را ابومکر صدا می زدند از بابت تحقیر و سرزنش او را ابومکر می خواندند.
یا برعکس، فردی را با احترام صدا می زنند لذا به برخی افراد می گفتند: ابوالمکارم به معنای پدر کرامت و اخلاق.
کنیه برای تمایز اشخاص و یا مدح و ذم آنان است.
برگرفته از کتاب ابوالفضل العباس علیه السلام نوشته آقای قاسم رجبیان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *