از دیدگاه اهل بیت

امیرالمومنین دستهای عباس را میبوسد

مورخان نقل میکنند: در دوران طفولیت حضرت عباس (ع) یک روز امیرالمومنین علی بن ابیطالب (ع) وی را در دامان خود گذاشت و آستینهایش را بالا زد و در حالی که که بشدت میگریست به بوسیدن بازوهای عباس (ع) پرداخت. ام البنین (س)، حیرت زده از این صحنه، از امام (ع) پرسید: چرا گریه میکنید؟!
حضرت با صدای آرام و اندوه زده پاسخ داد: به این دو دست نگریستم و آنچه را که بر سرشان خواهد آمد به یاد آوردم.
ام البنین (س)، شتابان و هراسان، پرسید: چه بر سر آنها خواهد آمد؟!
امام (ع) با لحن مملو از غم و اندوه و تاثر گفت: آنها از بازو قطع خواهد شد.
کلام حضرت چون صاعقهای بر ام البنین (س) فرود آمد و قلبش را ذوب کرد و با دهشت بسرعت پرسید: «چرا دستهایش قطع میشوند»؟! و امام (ع) به او خبر داد که دستان فرزندش در راه یاری اسلام و دفاع از برادرش، حافظ شریعت الهی و ریحانهی رسول الله (ص)، قطع خواهد شد. ام البنین (س) گریست و زنان همراه او نیز در غم و رنج
[صفحه ۱۴۱]
و اندوهش شریک شدند.
سپس ام البنین (س) به دامن صبر و بردباری چنگ زد و خدای را سپاس گفت که فرزندش فدای سبط گرامی رسول خدا (ص) و ریحانهی او خواهد گردید [۱۷۸] .
امیرالمومنین علی (ع) فرمود: ام البنین، فرزندت عباس (ع) نزد خدای تبارک و تعالی منزلتی عظیم دارد و خدای متعال در عوض دو دستش، دو بال به او مرحمت خواهد کرد که با آنها با ملائکه در بهشت پرواز کند، همان گونه که قبلا این عنایت را به جعفر بن ابیطالب (ع) نموده است. و ام البنین (س) با شنیدن این بشارت ابدی و سعادت جاودانه مسرور شد [۱۷۹] .
برگرفته از کتاب چهره درخشان حضرت ابوالفضل نوشته: آقای علی ربانی خلخالی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *