ازدواج و همسران

ام البنین، و دو سبط پیامبر

ام البنین بر آن بود که جای خالی مادر آنها را در زندگی دو سبط پیامبر اکرم (ص) دو ریحانهی رسول خدا (ص) و دو سرور جوانان بهشت، امام حسن و امام حسین (ع)، پر کند؛ مادری که در اوج شکوفایی پژمرده شد و آتش به جان فرزندان خردسال خود زد.
فرزندان رسول خدا (ص) در وجود این بانوی پارسا، مادر خود را میدیدند، و رنج فقدان مادر را کمتر احساس میکردند. ام البنین (س)، فرزندان دخت گرامی رسول اکرم (ص) را بر فرزندان خود که نمونههای والای کمال بودند مقدم میداشت و بخش عمدهی محبت و علاقهی خود را متوجه آنان میکرد.
تاریخ جز این بانوی پاک کسی را به یاد ندارد که به اصطلاح فرزندان هووی خود را بر فرزندان خویش مقدم بدارد. لیکن ام البنین (س) توجه به فرزندان رسول خدا (ص) را فریضهای دینی میشمرد، زیرا خداوند متعال در کتاب خود همگان را به محبت آنان دستور داده [۱۰۳] ، و آنان امانت و ریحانهی رسول خدا (ص) بودند [۱۰۴] ام البنین با درک عظمت آنان به خدمتشان قیام کرد و دراین راه از بذل آنچه در توان داشت دریغ نورزید.
گویند همان روز که پای در خانهی مولا (ع) گذاشت، حسنین (ع) هر دو مریض بوده و در بستر افتاده بودند. اما عروس تازهی ابوطالب (ع) به محض آنکه وارد خانه شد خود را را به بالین آن دو عزیز عالم وجود رسانید و همچون مادری مهربان به دلجویی و پرستاری آنان پرداخت [۱۰۵] . چنانکه گفته میشود خود نیز پس از چندی به مولا پیشنهاد داد که به جای فاطمه، که اسم قبلی و اصلی وی بوده، او را ام البنین صدا زند، تا حسنین (ع) از ذکر نام اصلی او توسط مولا (ع) به یاد مادر خویش، فاطمهی زهرا (ع)ا، نیفتاده و در نتیجه خاطرات تلخ گذشته در ذهنشان تداعی نگردد و رنج بیمادری آنها را آزار ندهد!
[صفحه ۶۰]
برگرفته از کتاب چهره درخشان حضرت ابوالفضل نوشته: آقای علی ربانی خلخالی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *