سیره عملی و رفتاری

حرکت عباس پیشاپیش کاروان امام حسین

پس از احضار امام حسین علیه السلام برای اخذ بیعت و جواب شدید آن حضرت در رد بیعت، امام خود را در مدینه، در خطر شدید دید، تصمیم گرفت شبانه مدینه را به قصد مکه ترک کند، محرمانه بستگان و شیعیان خود را دید و آنها را دعوت به حرکت کرد، بعضی معذور بودند از این رو در مدینه ماندند، ولی بعضی با اظهار عذرهای غیر مقبول، نه تنها از دعوت امام حسین علیه السلام سرپیچی کردند، بلکه به تحت عنوان نصیحت و خیرخواهی، آن حضرت را از سفر باز می داشتند.
ولی حضرت عباس علیه السلام بدون چون و چرا در پیشاپیش کاروان امام حسین علیه السلام حرکت نمود و در همه جا دوش به دوش امام، به حرکت خود ادامه داد. حتی برادران مادری اش عبدالله، جعفر و عثمان، و افراد خانواده اش را نیز به همراه خود حرکت داد و به عنوان بزرگترین شریک امام حسین علیه السلام در تحقق نهضت عظیم کربلا، همانند وفای علی علیه السلام نسبت به پیامبر صلی الله علیه وآله، با کمال اخلاص و وفاداری، با اراده ی قوی حرکت کرد.
مطابق بعضی از تواریخ – چنانکه گفتیم – آب رسانی به کاروانیان را از آغاز سفر (از مدینه تا مکه) و از مکه تا کربلا و تا آخر نهضت، بر عهده گرفت.
[صفحه ۱۲۰]
کاروان امام حسین علیه السلام در شب ۲۸ رجب سال ۶۰ از مدینه به سوی مکه روانه شدند و روز سوم شعبان سال ۶۰ به مکه رسیدند.
مردم کوفه از ورود امام حسین علیه السلام به مکه باخبر شدند و نامه های بسیار برای امام علیه السلام فرستادند و آن حضرت را به کوفه دعوت کردند، سرانجام آن حضرت و همراهان در روز هشتم ذیحجه سال ۶۰ – پس از توقف چهارماه و پنج روز در مکه – به سوی کوفه حرکت نمودند و دوم محرم سال ۶۱ به سرزمین کربلا رسیدند و ناگریز در همانجا سکونت نمودند و ماجرای خونین کربلا به پیش آمد.
حضرت عباس علیه السلام در این سفر (از مکه به کربلا) نیز که پر از حوادث خطیر بود، و بعضی فرار را بر قرار ترجیح دادند و بعضی کنار کشیدند و… از آزمایش الهی به خوبی پذیرفته شد و لحظه ای حسین علیه السلام و آرمان آن حضرت را فراموش نکرد و از او کنار نکشید که در فصل بعد، سیمای پر صلابت او را در ماجرای کربلا تماشا خواهیم نمود.
[صفحه ۱۲۳]
برگرفته از کتاب پرچمدار نینوا نوشته آقای محمد محمدی اشتهاردی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *