ولادت، از کودکی تا بزرگسالی

دوران رشد حضرت اباالفضل

ابوالفضل العباس ، از بالندگی شایسته ای برخوردار بود و کمتر انسانی از چنین امکان رشدی برخوردار می گردد . حضرت در سایه پدرش ، (پرچمدار عدالت اجتماعی بر روی زمین ) رشد کرد و از علوم ، تقوا ، گرایشهای والا و عادات پاکیزه او بهره مند گشت ، تا آنکه در آینده نمونه کامل و تصویری گویا از امام متقیان باشد . مادرش بانو فاطمه نیز در تربیت فرزند اهتمامی شایسته داشت و بذر همه صفات کمال و فضایل و خدادوستی را در زمین بکر وجود فرزند کاشت ، که بر اثر آن ، حضرت عباس در تمام زندگی خود ، طاعت خدا و جلب مرضات او را در سرلوحه کار خود قرار داد .
ابوالفضل ، ملازم برادرانش ریحانه و دو سبط گرامی رسول اکرم ( صلّی اللّه علیه و آله ) حسن و حسین ( علیهما السّلام ) سروران جوانان بهشت بود و از آنان اصول فضیلت و بنیادهای آداب والا را فراگرفت . مخصوصاً هماره با برادرش سیدالشهداء بود و در سفر و حضر از او جدا نمی شد و از رفتار برادرش بشدت اثر گرفت و الگوهای رفتاری او را در جان خود استوار ساخت و صفات نیک او را در خود متمثل کرد تا آنجا که جلوه ای کامل از برادر در خصوصیات و دیدگاههایش شد . امام نیز که محبت بی شائبه و جانبازی او را نیک دریافته بود او را بر همه اهل بیت خود مقدم می داشت و خالصانه به او محبت می ورزید .
الگوهای تربیتی والای ابوالفضل العباس ، او را به سطح مصلحان بزرگ بشریت رساند ، مصلحانی که با جانبازیهای والا و تلاشهای مستمر برای نجات بشریت از ذلّت و بندگی و احیای آرمانهای بلند انسانی ، مسیر تاریخ را عوض کردند .
ابوالفضل از همان آغاز ، آموخت که در راه اعلای کلمه حق و برافراشتن پرچم اسلام که خواهان آزاد کردن اراده انسانی و ایجاد جامعه برینی است که عدالت ، محبت و فداکاری و ازخودگذشتگی بر آن حاکم باشد جان بازی کند . این اعتقادات بزرگ در جان عباس ریشه داشت و با هستی اش عجین شده بود تا آنجا که با تمام قوا در راه آنها پیکار کرد . طبیعی بود که چنین باشد؛ زیرا پدرش امیرالمؤ منین ( علیه السّلام ) و برادرانش ، حسن و حسین ( علیهما السّلام ) نهال ارزشها را در جانش غرس کرده بودند؛ بزرگوارانی که مشعل حرّیت و کرامت را در دست گرفتند و افقهای روشنی برای ملتهای روی زمین گشودند ، تا آزادی و کرامت خود را باور کنند و حق و عدالت و ارزشهای والای انسانی بر آنان حاکم باشد .
برگرفته از کتاب زندگانی حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام نوشته: شیخ باقر شریف قرشی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *