ولادت، از کودکی تا بزرگسالی

دوران کودکی حضرت عباس

روزهای طفولیت عباس در حالی آغاز شد که پدر گرانقدر او چون آینه ی معرفت، ایمان، دانایی و کمال در مقابل او قرار داشت. گفتار الهی و رفتار آسمانی علی علیه السلام تأثیری عمیق بر وی نهاد.
او خود را بر ساحل دریای علوم و معارف پدر می دید و در کنار جهاد و تقوا حس می کرد. [۱۵] در خانه ای که بر خاک قرار داشت ولی از افلاک برتری یافته بود، خانه ای که فرشتگان با خضوع و خشوع در آن فرود می آمدند، محل نزول اسرار هدایت بود و آغوش مهربان آن، پناهگاه هر پناهنده و امید هر امیدوار محسوب می شد [۱۶] .
عباس در کودکی زورق نشین دریای بی کرانه ی معرفت بود و به سان ماه تابان از خورشید وجود پدر نور می گرفت. با فراستی چشمگیر و دقتی فراوان، خوشه چین خرمن حقایق ولایت بود و از بلندای بینش امام بهره های بسیار می برد. امیرمؤمنان علی علیه السلام، پرورش و تکامل فرزندش را چنین توصیف می کند:
«ان ولدی العباس زق العلم زقا.» [۱۷] .
همانا فرزندم عباس در کودکی علم آموخت و به سان نوزاد کبوتر که از
[صفحه ۲۳]
مادرش آب و غذا می گیرد از من معارف فرا گرفت.
امام علیه السلام، که تسلطی چشمگیر بر الفاظ دارد و در بیان حقایق بی نظیر است. با عبارتی کوتاه، بلندای عظمت فرزند عزیز خود را توضیح می دهد که عباس از هنگام طفولیت از قابلیتی عظیم برخوردار بوده است [۱۸] .
از این رو، در آغازین روزهایی که الفاظ بر زبان وی جاری می شد، امام علیه السلام به فرزندش فرمود: بگو یک.
عباس گفت: یک.
حضرت ادامه داد: بگو دو.
عباس خودداری کرد و گفت: شرم می کنم با زبانی که خدا را به یگانگی خوانده ام دو بگویم. [۱۹] .
پرورش در آغوش امامت و دامان عصمت، شالوده ای پاک و مبارک برای ایام نوجوانی و جوانی عباس فراهم کرد تا در آینده ی حوادث، نخلی بلند قامت از استقامت و سنگربان حماسه و مردانگی باشد.
نگاه بصیرت آمیز علی علیه السلام آینده ی عباس را نظاره می کرد، از این رو گاه سخنانی بر زبان می راند که آشنایان را در اندوه فرو می برد. روزی ام البنین فرزند دلبندش را در آغوش علی علیه السلام گذارد و با لبخندی رضایت آمیز شاهد بوسه های پدر بر دستان کودک بود که سرشک غم از دیدگان امیرمؤمنان علیه السلام جاری شد. با تعجب فراوان علت گریه شوی اش را سؤال
[صفحه ۲۴]
کرد. حضرت، ام البنین علیهاالسلام را از مشیت الهی آگاه کرد و فرمود: دستان عباس در راه یاری حسین علیه السلام قطع خواهد شد!
ناگاه صدای شیون و ناله ی مادر دلسوخته به آسمان بلند شد و اهل خانه همگی از این خبر به ناله درآمدند. اما علی علیه السلام از مقام و عظمت نور دیده اش نزد خداوند سخن به میان آورد، از عطای الهی به عباس پرده برداشت و فرمود:
«پروردگار متعال دو بال به او رحمت خواهد کرد تا به سان عمویش جعفر بن ابیطالب، در بهشت پرواز کند.»
نسیم رحمت آفرین کلام علی علیه السلام آرامش خاطر و تسلیم روانی برای ام البنین پدید آورد و او را مسرور ساخت. [۲۰] .
برگرفته از کتاب سپهسالار عشق سیری در زندگی حضرت ابوالفضل علیه السلام نوشته آقای احمد لقمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *