خاندان

رحلت ابوطالب

وفات سید بطحاء حضرت ابوطالب (ع) روز ۲۶ رجب سال دهم بعثت، اتفاق افتاد. حضرت رسول اکرم (ص) در مصیبت آن حضرت بگریست و چون جنازهاش را حمل میکردند آن حضرت، از پیش روی جنازهی او میرفت و میفرمود: ای عم بزرگوار، صلهی رحم کردهای و در کار من هیچ کوتاهی نکردهای، خدا تو را جزای خیر دهد.
بعد از سه روز و به روایتی ۳۵ روز، وفات حضرت خدیجه (س) واقع شد و حضرت رسول خدا (ص) او را با دست خویش در حجون مکه، دفن کرد. پیامبر (ص) بعد از وفات حضرت ابوطالب و خدیجه (ع) چندان غمناک بود، که از خانه کمتر بیرون میآمد، و از این جهت آن سال را، عام الحزن نام نهاد. بعد از رحلت حضرت ابوطالب (ع) مشرکین عرب به دشمنی آن حضرت بیفزودند و به آزار آن حضرت پرداختند، چنان که یکی از سُفَهای قوم به اغوای آن جماعت روزی مشتی خاک بر سر مبارک رسول خدا (ص) ریخت و آن حضرت جز صبر چارهای نداشت. [۲۶] .
در خور ذکر است که دوستداران اهل بیت عصمت و طهارت در طول تاریخ مرثیهها و مدایح بسیاری دربارهی حضرت ابوطالب (ع) سرودهاند، که ما برای زینت کتاب یک رباعی از امام المتقین و سیدالموحدین امیرالمومنین (ع) را در مدح آن حضرت میآوریم:
اباطالب عصمه المستجیر
و غیث المحول و نور الظلم
لقد هد فقدک اهل الحفاظ
لقد کنت للمصطفی خیر عم [۲۷] .
برگرفته از کتاب چهره درخشان حضرت ابوالفضل نوشته: آقای علی ربانی خلخالی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *