زندگینامه

زندگی نامه استاد صنیع زاده

آقای حاج میرزا شکرالله صنیعزاده استاد و هنرمند میناسازی در بیست و پنجم بهمنماه ۶۲ پس از یک سال و اندی بیماری در اثر سکتهی مغزی در سن ۷۷ سالگی دار فانی را وداع گفت و به رحمت ایزدی پیوست، روحش شاد و یادش گرامی باد.
به مناسبت فقدان این استاد گرانمایه، جامعهی هنرمندان هنرهای دستی در ایران یکی از باارزشترین اعضای خود را از دست داد و به ماتم نشست.
فرزند ارشد ایشان، استاد رضا صنیعزاده که ضمنا یکی از شاگردان پدر هنرمند میباشد، در مصاحبه با خبرنگار کیهان توضیحات ارزشمندی دربارهی استاد صنیعزاده دادهاند که ذیلا میخوانید:
استاد صنیعزاده در تاریخ دوشنبه ۲۰ ذیحجه ۱۳۲۴ ه. ق ۱۲۸۵ شمسی به دنیا آمدند. پدر ایشان مرحوم عبدالمحمود غفاریان و مادر ایشان خدیجهسلطان تنها دختر نقاش مشهور عبدالحسین صنیع همایون بودهاند. درخور ذکر است که ایشان نام صنیعزاده را از استادشان گرفتهاند…
استادان ایشان یکی مرحوم عبدالحسین صنیع همایون و دیگری حاج مصورالملک بودهاند، تخصص ویژهی ایشان در رشتهی میناسازی است.
اگرچه پدر پیش از آنکه یک میناساز مبدع، مبتکر و پایهگذار و مجدد این هنر محسوب شوند، یک هنرمند نقاش در زمینههای مختلف از جمله طبیعتسازی، چهرهپردازی، تذهیبکاری و مینیاتور به حساب میآیند و اگر چه در بعضی از زمینههای نقاشی مثل شبیهسازی، صورتسازی، و نقش گل و بوته و مرغ جزو سرآمدان عصر خود مطرحاند، معالوصف آنچه ایشان را مورد توجه هنردوستان داخلی و هنرشناسان
[صفحه ۳۲۱]
بسیاری از نقاط جهان قرار داده است نقشی است که ایشان در تجدید حیات، توسعهی بیسابقه، تنوع آثار و گوناگونی ابتکارات در حیطهی مینا و میناسازی داشتهاند.
آنچه از باقیماندههای هنر مینا متعلق به قرنها قبل در موزههای داخلی و خارجی مشاهده میگردد و یا در کتابهای مولفین مختلف مطالعه و ملاحظه میشود، اگرچه از نظر هنری ظریف و دلپسند است، اما از نظر تنوع و بویژه حجم بسیار محدود و کوچک میباشد. لیکن پدر با عنایات خداوندی از نظر بذل ذوق، استعداد و پشتکار قابل توجه و باهمت کمنظیر موفق گردیدند که:
اولا، این هنر کاملا فراموش و مضمحل گردیده را حیات و رونق تازه بخشند.
ثانیا، با گسترش امکانات نسبت به تنوع اشکال ظاهری، گوناگونی نقوش و توسعهی حجم آثار ساخته شده همت گمارند.
ثالثا، با وسعت نظر، پرهیز از خست نفس – که متاسفانه در برخی از بزرگان هنرمند مشاهده شده است – و بلنداندیشی، این هنر مطرود و ناشناخته را با تربیت شاگردان معتقد و آموختن بیدریغ هنر خویش به طالبان و جویندگان آن به عنوان یکی از پررونقترین هنرهای عصر ما گسترش و توسعه دهند.
از بزرگترین توفیقاتی که خداوند به ایشان داد این بود که موفق شدند بهترین هنرهای خود را روی دربها، ضریحها، کتیبههای حرمهای مقدس حضرت امیرالمومنین (ع)، حضرت امام حسین، حضرت ابوالفضل العباس (ع)، کاظمین، سامرا، مشهد مقدس، قم، حرم حضرت زینب و حضرت شاهچراغ ((ع)) به کار برند.
ایشان در دورهی عمرشان شاگردان زیادی تربیت کردند که بهترین آنها عبارتند از: آقایان حاج حسین هنردوست، حاج غلامحسین فیضاللهی، مهدی غفاریان و محمدعلی فرشی. همچنین فرزندان پسر ایشان همه به این کار آشنایی دارند.
از کارهای بسیار ارزندهی ایشان علاوه بر آنچه در حرمهای مطهر به کار رفته است، چند جلد قرآن است که جلد آنها را گل و بوتهسازی کردهاند. چند شمایل بسیار نفیس از حضرت امیرالمومنین (ع) و تمثال عیسی مریم (س) از جمله کارهای ایشان بوده است.
[صفحه ۳۲۲]
استاد در طول عمر تقدیرنامههای مختلفی از شخصیتهای مختلف دریافت کردهاند که در راس آنها تقدیرنامهی حضرت آیه الله العظمی سید محسن حکیم در مورد ضریح حضرت ابوالفضل العباس (ع) میباشد و همچنین دیپلم افتخار نمایشگاه بینالمللی هنری بروکسل از دیگر افتخاراتشان میباشد.
از خصوصیات ایشان توجه و اعتقاد قلبی خالصانه به امور مذهبی و انجام تکالیف و دستورات دینی. ایشان به نماز، قرائت قرآن و اذکار و ادعیه همت ویژهای مبذول میداشتند. به طوری که در طول مدت بیماری، که حتی حالاتی شبیه به اغما نیز پیدا میکردند، معالوصف زبانشان دائما به ذکر خدای تعالی، خواندن دعاها و قرائت سورههای قرآن کریم مترنم و مشغول بود.
استاد حدود یک سال و چند ماه به علت سکتهی مغزی بستری بودند و در تاریخ ۲۵ / ۱۱ / ۱۳۶۲ به رحمت ایزدی پیوستند. [۲۷۳] .
دستخط مرحوم آیه الله العظمی سید محسن حکیم (ره) به آقای شکرالله صنیعزاده به پاس ساختن مینای ضریح مطهر حضرت قمر بنیهاشم ابوالفضل العباس (ع):
[صفحه ۳۲۳]
عریضه به حضرت عباس (از یادداشتهای احمد قاضی زاهدی گلپایگانی)
لذ باقتاب ابیالفضل الذی
کابیه المرتضی یحمی حماه
این عریضه به خط والد مرحوم که سزاوار است نیازمندان و گرفتاران به این کیفیت دست به دامان قمر بنیهاشم حضرت عباس (ع) بزنند و به وسیلهی آن جناب از خداوند متعال حاجتخواه شوند:
بسم الله الرحمن الرحیم
هذه رقعه عبدک… ابن… زاد… اگر صاحب عریضه مرد باشد، و اگر زن است مینویسد: هذه رقعه امتک… بنت… زاده… والسلام علیک یا مولای یا سکینه یا عباس بن امیرالمومنین (ع) و ان تقضی حاجتی ان بینی و بین الله تعالی ذنوبا قد اثقلت ظهری و اطالت فکری و سلبتنی بعض لبی و غیرت خطیر نعمه الله عندی و منعتنی من الرقاد و ذکرها یتقلقل احشائی و قد هربت الی الله و الیک یا عباس ابن امیرالمومنین ان تقضی حاجتی اسئلک بحق ابیک و بحق اخیک الحسین و اخوانک صلوات الله علیهم اجمعین.
حقیر گوید: در نسخهی این عریضه نسخهبدلهایی مشاهده میشود که از احتیاطات مرحوم ابوی به شمار میرود و آنچه قلمی گردید به نظر اقرب الی الصواب آمد. مطلب دیگر آنکه این عریضه هم باید به کربلا فرستاده شو و در ضریح مطهر بابالحوائج انداخته شود. فنسال الله تبارک و تعالی ان یرزقنا زیاره قبره و شفاعته فی الدنیا و الآخره.
توضیحا در این عریضه هم مانند سایر عریضهها حوائج صریحا باید نوشته شود. اخیرا نسخهی این رقعه را هم در کتاب دعایی یافتم که عبارت اول آن چنین است. من العبد الذلیل الی المولی الجلیل الکریم سلام الله علیک یا مولای.
[صفحه ۳۲۴]
برگرفته از کتاب چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام نوشته: علی ربانی خلخالی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *