حرم و بارگاه

زیارتگاه و سقاخانه ابوالفضل العباس (ع)

زیارتگاه و سقاخانه ابوالفضل العباس (ع)

این زیارتگاه در حال حاضر با مساحتى معادل ۷۵۰ متر مربع ، شامل صحن و سرا و رواق مى باشد که در سمت قبله آن صفه اى قدیمى با دو رواق مجاور و وصل به آن در دو طرف قار دارد و محل عبادت و زیارتگاه مردم است . در ضلع شمال آن نیز مسجدى قدیمى منسوب به قمر بنى هاشم علیه السلام واقع شده است . در طول سال حدود ۴۰ جلسه بزرگ شامل روضه خوانى و آب و آش ‍ حسینى در این مکان مقدس دایر مى شود. وسط صحن آبخورى مدور گونه قرار دارد که گنبد زیبایى بر فراز آن نصب است و همگان با نوشیدن از شیرهاى آب از اطراف (آبسردکن ) گنبد کوچک آن ، سیراب و متبرک مى شوند.

سابقه سقاخانه
در زمانهاى قدیم ، این مکان حسینیه بوده که تا حدود ۷۰ سال قبل ساختمانش مشتمل بر دو صفه بوده است : یکى سمت غرب سقاخانه با دو باریکه مجاور و وصل به آن در دو طرف که هنوز این بنا پابرجاست و محل توجه و عنایت مردم مى باشد. و دیگرى روبروى آن در ضلع شرق گذرگاه با باریکه اى (رواق ) متصل به آن که آن رواق راه عمومى بوده و هم اکنون آثارى از آن باقى نمانده است . قدیم الایام ، در ماه محرم صفه اول را که هم اکنون نیز پابرجاست ، مى بستند و سیاهپوش مى کردند و عزادارى و روضه خوانى در آن برگزار مى کردند. در همان ۷۰ سال قبل ، شخصى به نام میرزا جعفر نیت مى کند سقاخانه اى در همین حسینیه ایجاد کند و در پى این نیت ، با شخص دیگر از اهالى به نام استاد حسین بنا وارد عمل مى شود. وقتى که با جمع دیگرى از اهالى براى آوردن گچ (جهت سفیدکارى رواق حسینیه ) مى روند با تعجب مشاهده مى کنند گچ مورد نیاز آماده و احتیاجى به سوختن گچ نیست (روشى که در قدیم براى تهیه گچ به کار مى رفته است ). هنگام بنایى و سفید کردن در ارتفاع بالا چوب بست به هم مى ریزد و همگى در خطر قرار مى گیرند، ولى معجزه آسا جان سالم به در مى برند. استاد حسین بنا مجانى کار مى کند و میرزا جعفر هم ضمن کمک به وى قرار مى گذارد هم درب رواق را بسازد و بدهد و هم گوکى اهدا کند (گوکى تشت سفالین بزرگى است که آن را آب مى کردند و به وسیله شیر آبى که داشته از آب آن تبرکا آب مى نوشیدند) و به قرار خود نیز عمل مى کند. سقاخانه در همین رواق مجاور صفه تعیین مى شود. از آن پس ، هر روز صبح زود میرزا جعفر با مشک آن را آب مى کرده (دو سه مشک آب مى گرفته ) و سپس با تخته اى گرد، روى تشت (گوکى ) را مى پوشانده است . با گذشت زمان ، محل آبخورى از داخل رواق به صحن منتقل شده که شرح آن قبلا گذشت . جلوى رواق با زنجیرهایى که به درب آن آویزان است (و در عکس مشاهده مى شود) محل توسل جستن و دخیل بستن است (مشابه پنجره فولاد در صحن حرم امام هشتم علیه السلام ).

( بر گرفته از کتاب چهره درخشان قمر بنى هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام جلد دوم)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *